Lex monetae

Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς

Ένα από τα άπειρα ψεύδη των ευρωλιγούρηδων προκειμένου να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό Λαό είναι ότι αν επανέλθουμε στην δραχμή, το χρέος μας θα παραμείνει σε ευρώ. Και εφόσον θα υποτιμηθεί η δραχμή, λένε τα ευρωγιουσουφάκια, τότε το εξωτερικό μας χρέος θα αυξηθεί.

Τα ευρωγιουσουφάκια θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η Lex Monetae είναι διεθνώς αναγνωρισμένη νομική έννοια, και ορίζει ότι ένα κράτος ασκεί κυριαρχία πάνω στο δικό του νόμισμα. Ορίζει επίσης ότι ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να επιλέξει το νόμισμα που θέλει, με όποια συναλλαγματική ισοτιμία θέλει, και το χρέος του, εσωτερικό και εξωτερικό, να αποτιμηθεί στο νέο νόμισμα.  

Αυτό σημαίνει για τα κράτη της ευρωζώνης ότι σε περίπτωση διασπάσεως, τα χρέη τους θα μετατραπούν σε εθνικό νόμισμα και μάλιστα με ισοτιμία που θα επιλέξουν τα κράτη.

Ειδικώς για την Ελλάδα σημαίνει ότι σε περίπτωση απελευθερώσεως από το ευρωνταχάου εφαρμόζεται η Lex Monetae και μετατρέπεται το εξωτερικό χρέος σε δραχμές. Η Ελλάδα είναι σε θέση να μετατρέψει με νόμο το χρέος σε δραχμή.

Εννοείται ότι θα ήταν πολύ μεγάλη ανοησία να πληρώσουμε το παράνομο χρέος που μας έχουν φορτώσει οι ξένοι κατακτητές και οι ελληνόφωνοι δωσίλογοι. Η μονομερής διαγραφή του είναι μονόδρομος και πράξη εθνικής ανεξαρτησίας.

Greece and the Euro: Fifty Ways to Leave Your Lover

by Ellen Brown

The Euro appears to be a marriage of incompatible partners. A June 1^st article in the UK Telegraph titled “Why Europe’s Love Affair with the European Project Is Ending” reported that two-thirds of 9,000 respondents thought that having the euro as their single currency was a mistake.

For Greece, it was a tragic mismatch from the beginning; and like many a breakup, it is really about money.  Greece is a vivacious young woman chained to a tyrannical old man.  She yearns to be free to dance on her own; but breaking up is hard to do.  Defaulting on her debts will force her out of the Eurozone and back to issuing drachmas, and she could get brutally beaten by speculators on foreign exchange markets for her insolence.

Fortunately, there are alternatives to an ugly divorce.  The treaties binding the 17 member nations are just a set of rules, entered into by mutual agreement; and rules can be bent or broken, especially in crises.  The ECB (European Central Bank) broke a litany of rules to save the banks, and so did the Federal Reserve to save Wall Street in 2008.  Rules that can be bent for banks can be bent for people and nations—not just Greece, but all the other Eurozone countries threatening to file for divorce.

Paul Simon says there are 50 ways, but here are five creative alternatives.

1.     The Open Marriage: Return to the Drachma Without Abandoning the Euro

James Skinner, former chairman of NEF (the New Economics Foundation in the UK), suggests that the Greek government could start issuing drachmas without abandoning the euro.  Drachmas could be reserved for domestic use—to pay the government’s budget, hire workers, build infrastructure and expand social services.  He writes:

Greece is suffering from a lack of money because the only source, the single currency, has dried up. But there is no law that states that there has to be only one currency.

ευρώ ή ευρώ; Το δίλημμα που θέτει ο Ανδρέας Αθηναίος, για όσους Έλληνες δεν κατανοούν την σημασία του εθνικού νομίσματος

Neo-Colonialism, the Last Stage of imperialism. Kwame Nkrumah, 1965

The mechanisms of neo-colonialism

IN order to halt foreign interference in the affairs of developing countries it is necessary to study, understand, expose and actively combat neo-colonialism in whatever guise it may appear. For the methods of neo-colonialists are subtle and varied. They operate not only in the economic field, but also in the political, religious, ideological and cultural spheres.

Faced with the militant peoples of the ex-colonial territories in Asia, Africa, the Caribbean and Latin America, imperialism simply switches tactics. Without a qualm it dispenses with its flags, and even with certain of its more hated expatriate officials. This means, so it claims, that it is ‘giving’ independence to its former subjects, to be followed by ‘aid’ for their development. Under cover of such phrases, however, it devises innumerable ways to accomplish objectives formerly achieved by naked colonialism. It is this sum total of these modern attempts to perpetuate colonialism while at the same time talking about ‘freedom’, which has come to be known as neo-colonialism.

Foremost among the neo-colonialists is the United States, which has long exercised its power in Latin America. Fumblingly at first she turned towards Europe, and then with more certainty after world war two when most countries of that continent were indebted to her. Since then, with methodical thoroughness and touching attention to detail, the Pentagon set about consolidating its ascendancy, evidence of which can be seen all around the world.

Who really rules in such places as Great Britain, West Germany, Japan, Spain, Portugal or Italy? If General de Gaulle is ‘defecting’ from U.S. monopoly control, what interpretation can be placed on his ‘experiments’ in the Sahara desert, his paratroopers in Gabon, or his trips to Cambodia and Latin America?

Μας δίνουν 50 δισ. για να φύγουμε από το ευρώ!

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=458759

 

«Ελληνικό ευρώ» ή «Geuro» προτείνει η Deutsche Bank

Θα λειτουργεί ως παράλληλο νόμισμα με το οποίο θα εξυπηρετούνται οι υποχρεώσεις της χώρας

 

 

Η Ελλάδα θα μπορούσε να καταφύγει σε ένα τέχνασμα για να αποφύγει τον εξοστρακισμό της από το ευρώ, ανέφερε ο επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank, Τόμας Μάγερ. H Αθήνα θα μπορούσε να εκδώσει χρεόγραφα «ελληνικού ευρώ» ή «Geuro» που θα λειτουργούσαν ως παράλληλο νόμισμα με το οποίο θα εξυπηρετούνταν τουλάχιστον οι υποχρεώσεις της χώρας. Προϋπόθεση γι' αυτό θα αποτελούσε βέβαια η συνέχιση της χρηματοδότησης από την ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αν και σε μικρότερο βαθμό από τώρα.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να συνεχιστεί η μεταβίβαση χρημάτων αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας και όχι για την κάλυψη των εσωτερικών της αναγκών, ανέφερε ο Μάγερ σε έκθεσή του. Στην περίπτωση αυτή, συμπλήρωσε, θα έπρεπε να περάσουν οι ελληνικές τράπεζες στην κατοχή μιας ευρωπαϊκής «bad bank» και να ανακεφαλαιοποιηθούν μέσω του ταμείου διάσωσης της ευρωζώνης, του EFSF. Θετική παρενέργεια της λύσης αυτής θα ήταν πως όλες οι καταθέσεις των ελληνικών τραπεζών θα τελούσαν υπό την εγγύηση της ευρωζώνης, ενθαρρύνοντας τους καταθέτες να τις επιστρέψουν στους λογαριασμούς τους.

Greece’s exit may become the euro’s envy

By Arvind Subramanian

Default will be disastrous for Greece and the resulting contagion would be damaging for Europe. So goes the conventional wisdom. The only debate has been about the strength of contagion and the appropriate response of vulnerable countries and of the cheque-writing country. Might the debate be misguided because the premise is flawed? Expelled from the eurozone, Greece might prove more dangerous to the system than it ever was inside it – by providing a model of successful recovery.

There is an overlooked scenario in which default is not a disaster for Greece. If this is the case, the real, more existential threat to the eurozone might be a very different one, in which the Greeks have the last laugh. Consider that scenario.

The immediate consequences of Greece leaving or being forced out of the eurozone would certainly be devastating. Capital flight would intensify, fuelling depreciation and inflation. All existing contracts would need to be redenominated and renegotiated, creating financial chaos. Perhaps most politically devastating, fiscal austerity might actually need to intensify, since Greece still runs a primary deficit, which it would have to correct if EU and International Monetary Fund financing vanished.

ΕE μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ κατέστρεψαν την ελληνική βιομηχανία και οικονομία

Του Ιορδάνη ΠΑΥΛΟΣΟΓΛΟΥ*

Σήμερα, γίνεται πολλή κουβέντα, για το πόσο βοήθησαν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας οι κυβερνήσεις Καραμανλή, κατά την οκταετία 1955 - 1963, ιδιαίτερα δε για το «επίτευγμά» τους, τη σύνδεσή μας με την ΕΟΚ (1961 - 1962) και τα τόσα ...«κέρδη» που είχαμε από αυτό. Η προπαγάνδα της ΕΡΕ τότε και της ΝΔ σήμερα διατυμπάνισε κατά κόρον τα περίφημα «έργα» και τα οφέλη από την ΕΟΚ, για τα οποία μετά την αλλαγή πλεύσης τους, προστέθηκαν καθυστερημένοι υποστηρικτές, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ, υιοθετώντας μάλιστα και τη Συμφωνία του Μάαστριχτ κλπ.

Η οικονομική επιστήμη τάχθηκε τότε διά μέσου διαπρεπών οικονομολόγων κατηγορηματικά αντίθετη στη σύνδεση με την Κοινή Αγορά. Αλλά ο κ. Καραμανλής και στην περίπτωση αυτή έκλεισε τα αυτιά του στη φωνή της επιστήμης, την οποία άλλωστε περιφρονούσε. Ενθουσιασμένος από την ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΟΚ, και με την έλλειψη επιστημονικού έρματος που τον χαρακτήριζε, παρέβλεψε σαν ασήμαντη συνέπεια τη συντριβή της ελληνικής οικονομίας που του βροντοφώναζαν οι διαπρεπέστεροι οικονομολόγοι, τεχνικοί και επιστήμονες κλπ. της Ελλάδας (Νίκος Κιτσίκης, Ηλίας Ηλιού, Γιάννης Ιμβριώτης, Δημοσθένης Στεφανίδης, Γιάν. Πεσμαζόγλου, Απ. Στρογγύλης, Απόστ. Κακαβάς, Κ. Χατζηαργύρης, Γιώργος Τσαπόγας κ.ά.).

Εγραφαν, λοιπόν, για τότε ότι «πολλοί δεν γνωρίζουν ότι η Κοινή Αγορά θα ξερριζώση τα αγροτικά νοικοκυριά, θα παρασύρη και θα εξαφανίση βιομηχανίες, θα συντρίψη βιοτεχνίες, θα πλήξη θανάσιμα τα μεσαία στρώματα, θα δημιουργήση εξοντωτικό ανταγωνισμό των Ελλήνων επαγγελματιών με τους ξένους, στους οποίους θ' ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες και θα σκλαβώση τη χώρα μας στο ξένο κεφάλαιο με απροσμέτρητες συνέπειες. Θα γίνεται μέρα με τη μέρα φτωχότερη, γιατί θα παράγει λιγότερα, αφού δεν θα μπορεί να αντέξει στον γεωργικό και βιομηχανικό ανταγωνισμό και θα κατακλυστεί από ξένα προϊόντα.

Η μυθολογία για το Ευρώ και την ΕΕ καταρρέει μπροστά στα μάτια μας!

Σε μια προσπάθεια να κάμψει την αντίσταση της κοινωνίας στο σχέδιο καταστροφής και πτώχευσης του λαού μας,  η χούντα συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ , επιχείρησε, παίζοντας με τη φωτιά, να κινδυνολογήσει πάνω στο ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Φυσικά, δεν τόλμησαν να θέσουν το ζήτημα σε δημοψήφισμα. Ήταν μόνο ένα πυροτέχνημα, επιστρατευμένο στη στημένη επιχείρηση επιβολής της κυβέρνησης αστικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΛΑΟΣ.

Η ‘’Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ’’, αποδέχεται τη πρόκληση, σε ένα θέμα που κάθε άλλο παρά έχει πει τη τελευταία του λέξη  ο λαός. Από την ίδρυση μας δεσμευτήκαμε να συμβάλλουμε σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα ενάντια στη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ας συζητήσουμε λοιπόν για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα και με σαφή επιχειρήματα.

Το ξεκίνημα: ‘’πάρε πέντε τώρα και κλείσε τα μάτια, για να σου πάρω εγώ δέκα’’

Michael Mross: Συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ ή άτακτη διάλυση της ευρωζώνης. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Κωλοτούμπα Τσίπρα για το δημόσιο χρέος (Πριν, 5 Μαΐου 2012)

του Λεωνίδα Βατικιώτη


«ΟΧΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ»
 
Εξόχως αποκαλυπτική αποδείχτηκε η απάντηση που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, στην διακαναλική συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε σε ερώτηση του Γιώργου Λαουτάρη, εκ μέρους του Πριν. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Κύριε πρόεδρε, παρατηρώ με προσοχή τις δημόσιες παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και έχω διαπιστώσει μια σταδιακή έκπτωση σε ένα από τα βασικά σας συνθήματα σχετικά με το χρέος. Το 2010 κάνατε λόγο για στάση πληρωμών για το δημόσιο χρέος προς τους πιστωτές. Το 2011 μιλήσατε για τριετή αναστολή πληρωμών του δημοσίου χρέους. Στην εκλογική διακήρυξη τώρα του 2012 αναφέρετε την αναστολή πληρωμών μόνο ως διαπραγματευτικό μέσο. Και ήθελα να ρωτήσω: Γι’ αυτή τη μετατόπιση ευθύνεται η πολιτική συμμαχιών σας το τελευταίο διάστημα; Και εν πάση περιπτώσει ποιες προϋποθέσεις θέτετε για να επιβάλετε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους προς τους πιστωτές;»

Τα βασικά σημεία από την απάντηση του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τα εξής: «Αλλιώς ήταν τα πράγματα πριν από δύο χρόνια, αλλιώς ήταν πριν από το PSI, αλλιώς είναι τώρα μετά το PSI. Τώρα το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας είναι θεσμικό, είναι κρατικό. Διακρατικών σχέσεων πρόβλημα είναι αυτή τη στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μας. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις με τη λογική ότι θα το λύσεις μονάχα με μια μονομερή απόφαση απέναντι στους πιστωτές, τους ιδιώτες πιστωτές. Είναι και ζήτημα διακρατικών σχέσεων. Γι’ αυτό είπα ότι είναι και ζήτημα μιας συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης των όρων με τους οποίους η χώρα μας εντάσσεται στο διεθνές γίγνεσθαι, στον διεθνή και ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας. Μια ισχυρή επαναδιαπραγμάτευση των όρων ένταξής μας, αν θέλετε, στην ίδια την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Κι εκεί πρέπει να κάνεις και συμμαχίες. Συμμαχίες με τις άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα και κυρίως κοινωνικές συμμαχίες, να έχεις λαϊκό κίνημα να σε στηρίζει σ’ αυτή την προοπτική… Και σε κάθε περίπτωση λέμε ότι δίκαιη και βιώσιμη λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από μια πολιτική λύση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο».

Catastroika

Ποιοι είναι οι ευρω-παραβάτες;

Γιώργος Δελαστίκ

Πρέπει κάποτε να τελειώσει αυτό το πολιτικό παραμύθι ότι δήθεν υπεύθυνες για τα χάλια της Ευρωζώνης είναι κάποιες «σπάταλες» και «απείθαρχες» μικρές χώρες του ευρωπαϊκού νότου που «ζουν με δανεικά» ως παράσιτα εις βάρος των «εργατικών» και «οικονομικά ενάρετων» μεγάλων κρατών-μελών της ΕΕ. Πρόκειται για εντελώς αβάσιμο ισχυρισμό, ο οποίος βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με την αλήθεια και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μας εκνευρίζει δε φοβερά η στάση των πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι δεν αντικρούουν αυτά τα απύθμενα ψεύδη με τον απλούστατο τρόπο της παράθεσης των επίσημων στοιχείων της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας.

Εχουμε πρόχειρα τα στοιχεία για τα τελευταία 6 χρόνια, από το 2006 ως και το 2011 - και πραγματικά οι αριθμοί... βγάζουν μάτια! Ε, λοιπόν, όχι! Δεν είναι οι Ελληνες, οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί και οι υπόλοιποι... ευρω-μπατίρηδες οι μόνοι που παραβιάζουν τα κριτήρια επί των οποίων υποτίθεται ότι εδράζεται η Ευρωζώνη. Δεν είναι δηλαδή μόνο οι περιφερειακές χώρες και μάλιστα κυρίως του ευρωπαϊκού νότου που έχουν έλλειμμα πάνω από 3% και δημόσιο χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ τους. Είναι και η ίδια η Ευρωζώνη συνολικά, η ΕΕ στο σύνολό της, η Γερμανία η ίδια, η Γαλλία, η Ιταλία, όπως και η Βρετανία που όπως είναι γνωστό οικειοθελώς δεν συμμετέχει στο ευρώ. 

Death of a Fairy Tale

By PAUL KRUGMAN

Published: April 26, 2012

This was the month the confidence fairy died. 

For the past two years most policy makers in Europe and many politicians and pundits in America have been in thrall to a destructive economic doctrine. According to this doctrine, governments should respond to a severely depressed economy not the way the textbooks say they should — by spending more to offset falling private demand — but with fiscal austerity, slashing spending in an effort to balance their budgets.

Critics warned from the beginning that austerity in the face of depression would only make that depression worse. But the “austerians” insisted that the reverse would happen. Why? Confidence! “Confidence-inspiring policies will foster and not hamper economic recovery,” declared Jean-Claude Trichet, the former president of the European Central Bank — a claim echoed by Republicans in Congress here. Or as I put it way back when, the idea was that the confidence fairy would come in and reward policy makers for their fiscal virtue. 

The good news is that many influential people are finally admitting that the confidence fairy was a myth. The bad news is that despite this admission there seems to be little prospect of a near-term course change either in Europe or here in America, where we never fully embraced the doctrine, but have, nonetheless, had de facto austerity in the form of huge spending and employment cuts at the state and local level. 

Προς την κόλαση και η Ισπανία

Γιώργος Δελαστίκ

Ουδέποτε στα τριάντα πέντε χρόνια της δημοκρατίας στην Ισπανία, αλλά και ποτέ στα σαράντα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο δεν είχε υπάρξει στη χώρα της Ιβηρικής τόσο αντιλαϊκός προϋπολογισμός όσο αυτός που κατέθεσε την Παρασκευή στο ισπανικό κοινοβούλιο η δεξιά κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, απαντώντας με τον τρόπο αυτόν στη γενική απεργία κατά της πολιτικής της που είχε παραλύσει την Ισπανία μόλις την προηγούμενη μέρα. «Η εργασιακή μεταρρύθμιση δεν μπορεί να αναχαιτιστεί» είχε δηλώσει αλαζονικά την ημέρα της γενικής απεργίας η υπουργός Εργασίας, Φατίμα Μπάνιεθ. «Δεν θα αλλάξουμε ούτε μία λέξη», είχε διακηρύξει και ο υπουργός Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος.

Οι δεξιοί υπουργοί (οι οποίοι γελοιοποιήθηκαν από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους, που κατ' απαίτηση των Γερμανών ξανασυνεδρίασαν στο ισπανικό υπουργικό συμβούλιο και ακύρωσαν προηγούμενη απόφασή τους που προέβλεπε έλλειμμα κατά... 0,5% (!) περισσότερο από αυτό που υποδείκνυε η ΕΕ) κράτησαν τον λόγο τους και δεν υποχώρησαν στις απαιτήσεις των Ισπανών εργαζομένων.

Η Πηγή Σερρών επέστρεψε στη δραχμή. Σοκ στην Αθήνα!

Η Πηγή Σερρών είναι ένα όμορφο μικρό χωριό, των 2.000 κατοίκων, «σκαρφαλωμένο» στην καταπράσινη πλαγιά του Λαϊλιά. Ακριβώς πριν από μία εβδομάδα έκανε τη δική του «επανάσταση». Μετά από λαϊκή συνέλευση, οι κάτοικοι -κυρίως ηλικιωμένοι- αποφάσισαν να χρησιμοποιούν στις συναλλαγές τους και τη… δραχμή! Είναι το πρώτο ελληνικό χωριό το οποίο υιοθετεί αυτή την πρακτική, η οποία εφαρμόζεται σε χωριά της Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας.

«Η ιδέα ανήκε σε έναν Ελληνογερμανό, ο οποίος ζει και εργάζεται στο Renningen της Στουτγάρδης. Ήρθε στους γονείς του τα Χριστούγεννα και μας είπε ότι στο μικρό γερμανικό χωριό, οι κάτοικοί του έχουν ξεθάψει τα μάρκα και κάνουν συναλλαγές με το παλιό νόμισμα της Γερμανίας. Ψάξαμε στο Διαδίκτυο και βρήκαμε ότι αυτό γίνεται και αλλού. Έτσι, αποφασίσαμε να κάνουμε το μεγάλο βήμα και βάλαμε πάλι στη ζωή μας τη δραχμή…», είπε στον «ΤτΚ» η πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου κ. Όλγα Κεχαγιά.

Η πανέμορφη Πηγή Σερρών αποφάσισε να γυρίσει νομισματική σελίδα την προηγούμενη Κυριακή, ανήμερα της Εθνικής Επετείου. «Με αυτόν τον τρόπο κάναμε τη δική μας επανάσταση κατά του… ευρώ. Καλό και “χρυσό” το ευρωπαϊκό νόμισμα αλλά μας έχει δώσει πολλές στεναχώριες. Τουλάχιστον με τη δραχμούλα ήσουν πιο ήσυχος…», είπε η πρόεδρος.

Η ημιμάθεια είναι χειροτέρα της αμαθείας

Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς
29-3-2012

Όταν πριν λίγο καιρό δέχθηκα επικριτικά σχόλια για δύο άρθρα μου σχετικώς με την κυκλοφορία εθνικού νομίσματος σε συνθήκες κατοχής, και την δημιουργία πρωτογενούς δικαίου (http://iphicratisamyras.blogspot.com/2012/03/blog-post_06.html, http://iphicratisamyras.blogspot.com/2012/03/blog-post_16.html), εντυπωσιάστηκα από την έλλειψη ιστορικών γνώσεων όσων υποστηρίζουν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

Νομίζουν ότι ένα νόμισμα πρέπει να κυκλοφορεί μόνον από μία εκλεγμένη κυβέρνηση.

Στην προσπάθειά τους να απαξιώσουν τις προτάσεις μου, απέδειξαν ότι έχουν μαλώσει πολύ άσχημα με την Ιστορία.

Ποιό είναι το βασικό τους πρόβλημα; Αδυνατούν να συλλάβουν την απλή ιδέα ότι μπορεί να κυκλοφορήσει νόμισμα από μη-κρατικές οντότητες. Και συνεπώς αφού το αντιμνημονιακό μέτωπο δεν κατέχει την εξουσία αυτή την στιγμή, άρα στο πτωχό τους μυαλό οιοσδήποτε προσπαθεί να αυξήσει την υπάρχουσα κυκλοφορία χρήματος με μη-συμβατικές μεθόδους, είναι ουτοπιστής.  

Οι επικριτές μου προτιμούν να εξαθλιωθεί από την πείνα ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού, παρά να βοηθήσουν να κυκλοφορήσει δικό μας νόμισμα υπό συνθήκες κατοχής. Περιμένουν, πότε και αν πάρουν την εξουσία, τότε να κυκλοφορήσουν εθνικό νόμισμα. Ζήσε Μάη  μου...

Στην προσπάθειά μου να στηρίξω με ακλόνητα στοιχεία τις απόψεις μου, επισκέφθηκα το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τραπέζης. Οι υπάλληλοι μου έδωσαν έναν οδηγό της εκθέσεως χαρτονομισμάτων που διαθέτει το αρχείο τους. 

Δεν είναι φοροδιαφυγή. Πρόκειται για κούρεμα φόρων

Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς

Από το 2009 και εντεύθεν η κατοχική κυβέρνηση κατ’ επανάληψιν επιβάλλει κούρεμα στις υποχρεώσεις της έναντι των πολιτών: μισθοί, συντάξεις, χρέη προμηθευτών, ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων, δαπάνες για υγεία και παιδεία.

Έφθασε στο σημείο να πληρώσει με ομόλογα για να εξοφλήσει υποχρεώσεις της προς φαρμακευτικές εταιρίες. Και τώρα κουρεύει αυτά τα ομόλογα. Θα ήταν ανόητο από την πλευρά τους οι φαρμακευτικές εταιρείες να καταβάλλουν εις ολόκληρον τους φόρους που τους ζητά η κατοχική ληστοσυμμορία.

Σε ό,τι αφορά το υπόλοιπο που απομένει μετά το κούρεμα της υποχρεώσεως προς τους πολίτες, η κατοχική ληστοσυμμορία δίνει ένα νέο ομόλογο, μακράς διαρκείας.

Σχέδιον κυκλοφορίας εθνικού νομίσματος υπό συνθήκες κατοχής

Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς

6-3-2012

Το δίλημμα σήμερα δεν είναι «δραχμή ή ευρώ», αλλά ποιός θα εκδώσει την δραχμή. Οι Έλληνες ή το 4^ο Ράιχ. Όποιος ελέγχει το νόμισμα ελέγχει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική ζωή της χώρας. Δεν επιτρέπεται να αφήσουμε την εκτύπωση της δραχμής στα χέρια του 4^ου Ράιχ. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το Ελληνικό Έθνος η νομισματική ανεξαρτησία.

Τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το εθνικό μας νόμισμα: να είναι φορητό, ανταλλάξιμο, ευκόλως διαιρέσιμο, και λογικώς σπάνιο. Η σχετική σπανιότης εξασφαλίζει ότι δεν θα εμφανιστεί υπερπληθωρισμός και άρα πτώση της αγοραστικής δυνάμεως του χαρτονομίσματος.

Το σχέδιο καταρτίζεται με δεδομένο ότι δεν έχουμε την εξουσία. Θεωρείται δεδομένο ότι θα εκδώσουμε το εθνικό μας χαρτονόμισμα παραλλήλως με το ευρώ αντιμετωπίζοντας ένα σωρό πρακτικά προβλήματα. Αλλά αυτό σημαίνει επανάσταση στην πράξη. Το να λύνει ο Λαός πολιτικά προβλήματα που δεν μπορεί να τα λύσει η προδοτική καθεστηκυία τάξη. Ο Λαός δεν πτοείται από εμπόδια. Το μόνο εμπόδιο είναι η ατολμία.

Τεχνικά ζητήματα που πρέπει να λύσουμε.

1. Εκτύπωση. Θα απευθυνθούμε σε Έλληνες χαράκτες και λιθογράφους που θα αναλάβουν την εκτύπωση των χαρτονομισμάτων. Αν δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε στην Ελλάδα το ειδικό χαρτί και τις εγκαταστάσεις για να εκτυπώσουμε το εθνικό χαρτονόμισμα με ειδικά χαρακτηριστικά ασφαλείας, θα απευθυνθούμε σε κράτη στο εξωτερικό, να μας το τυπώσουν προσωρινώς στις δικές τους εγκαταστάσεις μέχρι να βρούμε τρόπο να το τυπώσουμε στην Ελλάδα.

ΤΟ 4ο ΡΑΪΧ, ΟΙ Η.Π.Α. ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να διαλυθούν, έτσι ώστε να δώσουν τη θέση τους σε έναν τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό, ο οποίος θα ελέγχει όλους τους Πολίτες, θα τους αστυνομεύει καλύτερα, θα τους λέει τι ακριβώς να κάνουν και πώς να σκέφτονται...

Εικόνα «εξωφύλλου»: «Ένας λαός, μία αυτοκρατορία, ένα ευρώ», από το έγκριτο γερμανικό περιοδικό Compact, το οποίο ειρωνεύεται την κυβέρνηση με τη φωτογραφία του Χίτλερ. Σημειώνουμε εδώ ότι, σύμφωνα με τα «εθνικοσοσιαλιστικά σχέδια» του  δικτάτορα η νέα τάξη πραγμάτων, η οποία όφειλε να επιβληθεί στην Ευρώπη, προέβλεπε την «αναδιάταξη» της ηπείρου, με τοπικά και φυλετικά κριτήρια. Στα πλαίσια αυτά, άμεσοι στόχοι ήταν η προσάρτηση πολλών κρατών στη γερμανική αυτοκρατορία (τρίτο ράιχ), η υποχρεωτική μετανάστευση ομάδων των εκάστοτε πληθυσμών, καθώς επίσης η καταπίεση και η λεηλασία ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων – με στρατιωτικά μέσα, αλλά και με τη συμμετοχή της γερμανικής οικονομίας.

“Η Ελλάδα μοιάζει με ένα πολυτελέστατο, πλούσιο κρουαζιερόπλοιο, το οποίο ευρίσκεται στο κέντρο μίας τρομακτικής καταιγίδας, έχοντας καταληφθεί από δύο αντίπαλες «συμμορίες» – οι οποίες επιμένουν ότι, σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, αφού διαφορετικά το καράβι κινδυνεύει να βυθιστεί. Οι «πειρατές» έχουν τοποθετήσει δικό τους καπετάνιο, τρομοκρατούν και εκβιάζουν το πλήρωμα, σχεδιάζουν προσεκτικά τη λεηλασία ότι πολύτιμου ανακαλύψουν, ενώ ρίχνουν στη φουρτουνιασμένη θάλασσα τους πιο φτωχούς επιβάτες - ισχυριζόμενοι ότι, μόνο με αυτόν τον τρόπο, ελεύθερο περιττών βαρών δηλαδή, θα καταφέρει το καράβι να ξεφύγει από την τρικυμία” (R.Vial).