War Finance: Theory and History

That war is not productive may seem self-evident to Misesians but it is not to the "educated" public who have been taught that World War II ended the Depression and that deficit spending (of whatever kind it doesn't matter) spurs economic growth. Americans show not the slightest awareness that every dollar spent on the ongoing Afghan and Iraqi wars, the continuing occupations, and the rebuilding of those failed societies is one less dollar that can be spent at home, and that the whole adventure represents a giant transfer of American capital to the sweltering deserts and sun-baked slums of the Middle East. If they were aware of these economic realities would they not be more skeptical about administration claims that the terror war is enhancing our security?

The Sinking of Capital

Thus it bears repeating that warfare, whether victorious or not, retards the accumulation of productive and livable capital. It does this either by destroying capital outright or sinking it in logistics and war production, thereby rendering it incapable of reproducing itself or adding to the complex infrastructure and amenities of civilization. During peace, capital is expended to sustain life, to provide comforts and entertainment, and to create new capital (houses, furniture, autos, machine tools, office building, factories, etc.). During war, capital is squandered building the implements of war and sustaining armies in the field. After the war, capital and labor must be expended in reconstruction and repair. War can give the appearance of prosperity (full employment, busy factories, high prices), but it is not real. During the War Between the States, "the mills, forges, and factories were active in working for the government, while the men who ate the grain and wore the clothing were active in destroying, and not in creating capital. This, to be sure, was war. It is what war means, but it cannot bring prosperity." So wrote Sumner.

ΖΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ «ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΙΣΤΕΣ» ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ «ΤΡΟΜΟΥ»

του Βλάση Γ. Ρασσιά

Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τρόποι ανάγνωσης της Ιστορίας. Στον πρώτο γίνεται ψυχρή ανάγνωση ιστορικών γεγονότων, στον δεύτερο επιχειρείται επιπρόσθετα κάποια ανάλυση αιτίων και αποτίμηση αποτελεσμάτων και στον τρίτο, και πιο δύσκολο, επιχειρείται βαθιά κατανόηση των ιστορικών προσωπικοτήτων. Η δυσκολία του τρίτου τρόπου έγκειται στο ότι, αντίθετα από τους άλλους δύο, που περιορίζονται σε εκ των άνω, και βεβαίως εξ αποστάσεως, θέαση «δραμάτων της ζωής» κάποιων μακρινών χρονικά ανθρώπων που ελάχιστα αφορούν τον αναγνώστη, αυτός ο τρίτος τρόπος απαιτεί το να μπει είτε λίγο είτε πολύ ο αναγνώστης στην θέση της ιστορικής προσωπικότητας και στην συνέχεια να αναρωτηθεί τι αυτός ο ίδιος θα είχε πράξει υπό τις συνθήκες που έπραξε εκείνη ό,τι στ’ αλήθεια έπραξε, ή τουλάχιστον ό,τι από τα πεπραγμένα της έχει επιλέξει να διασώσει η πέννα των διαφόρων ιστορικών.

Το πολύτιμο αυτού του τρίτου τρόπου ανάγνωσης έγκειται στο ότι οδηγεί κάθε φορά, τόσο τον αναγνώστη όσο και τον ίδιο τον ιστορικό, σε σοβαρή διεύρυνση της αντίληψής τους αναφορικά με την διαχρονική ανθρώπινη φύση και κατά προέκταση σε ένα είδος αυτογνωσίας, κυρίως όταν η προσωπικότητα που καλείται να κατανοήσει βαθιά κατατάσσεται με αρνητικό πρόσημο από τον σύγχρονο ηθικό δυϊσμό. Έχοντας επιλέξει στο τελευταίο βιβλίο μου (1) να εξετάσω υπό τον προαναφερθέντα τρίτο τρόπο τα πιο σημαντικά πρόσωπα της σκληρότερης και σοβαρότερης φάσης της Γαλλικής Επανάστασης, δηλαδή της εποχής της λεγόμενης «Τρομοκρατίας» (Οκτώβριος 1793 - Ιούλιος 1794), σύντομα κατέληξα να αντιμετωπίσω τα ίδια διλήμματα που αντιμετώπισαν οι Maximilien Francois Marie Isidore de Robespierre, Louis Antoine Leon de Saint Just και Georges Auguste Couthon και να αισθανθώ ότι η στοιχειώδης εντιμότητα επέβαλλε το να υπερασπιστώ την αναγκαιότητα του πολυσυζητημένου «Τρόμου», τον οποίο, πολύ μακριά βεβαίως από το σύγχρονο νοηματικό περιεχόμενο του όρου, ο ίδιος ο Ροβεσπιέρος, ο επονομαζόμενος «Αδιάφθορος», είχε ορίσει με σαφήνεια ως ακολούθως: «Ο Τρόμος δεν είναι τίποτε άλλο από δικαιοσύνη, συνοπτική, αυστηρή, άκαμπτη, είναι συνεπώς μία εκπόρευση της Αρετής» (2).

RESOLUTION ON NEOCOLONIALISM. ALL- AFRICAN PEOPLES’ CONFERENCE CAIRO, MARCH 25– 31, 1961

The third All-African Peoples’ Conference meeting in Cairo from the 25th to the 31st of March, 1961, having carefully reviewed the current situation in Africa;

Considers Neo-colonialism, which is the survival of the colonial system in spite of formal recognition of political independence in emerging countries which become the victims of an indirect and subtle form of domination by political, economic, social, military or technical, is the greatest threat to African Countries that have newly won their independence or those approaching this status.

Emphasises the examples of the Congo, the French Community, the Federation of Rhodesia and Nyasaland, which indicate that the colonial system and international imperialism, realizing their failure in facing the development of revolutionary movements in Africa, make use of many means to safeguard the essential of their economic and military power.

When the recognition of national independence becomes inevitable, they try to deprive these countries of their essence of real independence. This is done by imposing unequal economic, military and technical, conventions; by creating puppet governments following false elections, or by inventing some so-called constitutional formulas of multinational co-existence intended only to hide the racial discrimination favouring settlers.

Whenever such machinations appear insufficient to hamper the combativity and determination of popular liberation movements, dying colonialism tries, under the order of Neo-Colonialism or through the guided intervention of the United Nations, the balkanization of newly-independent States or the systematic division of the political or syndical vivid forces, and in desperate cases, like the Congo, colonialism goes as far as plots, repressive measures by army and police, and murderous cold-blood.

Κυριάκος Μάτσης:"ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής"

«...Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν...»

19 Νοεμβρίου, ο κυπριακός Eλληνισμός τιμά ένα από τα πιο επίλεκτα παιδιά του. Τον Σταυραετό του Πενταδακτύλου, τον Κυριάκο Μάτση, που το ηρωικό του τέλος, το φθινοπωρινό εκείνο μεσημέρι του 1958, δεν ήταν τίποτε άλλο από το επιστέγασμα μιας λαμπρής αγωνιστικής πορείας. Ο θάνατός του στο κρησφύγετο του Δικώμου ήταν η φυσική κατάληξη ενός ιδεολόγου, οραματιστή και αγωνιστή, που μπήκε στο καμίνι των εθνικών αγώνων από τα μαθητικά θρανία.

Ο Κυριάκος Μάτσης γεννήθηκε το 1926 στο χωριό Παλαιχώρι της επαρχίας Αμμοχώστου. Σπούδασε γεωπόνος στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια είχε έντονη δραστηριότητα και υπήρξε ιδρυτής της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων (ΕΦΕΚ) Θεσσαλονίκης....»

Με την έναρξη του αγώνα ο Κυριάκος Μάτσης χωρίς δισταγμό και με καμάρι έγινε μέλος της ΕΟΚΑ. Μετά από προδοσία ο Μάτσης συνελήφθηκε και κρατήθηκε στα κρατητήρια της Ομορφίτας. Παρά τα βάρβαρα βασανηστήρια των αποικιοκρατών ο Μάτσης δεν λύγισε και ανάγκασε τον στρατάρχη Χάρντινγκ για πρώτη φορά να επισκευτεί κάποιον κατάδικο. Του πρότεινε μάλιστα για να συνεργαστεί μαζί του το υπέρογκο ποσό για την εποχή 500.000 λίρες συν προστασία. Η απάντηση όμως του παλληκαριού μας ήταν "ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής" αναγκάζοντας τον Χάρτινγκ να φύγει εκνευρισμένος από τα κρατητήρια.

Γκυ Ντεμπόρ (Guy Ernest Debord, Παρίσι, 28 Δεκεμβρίου 1931 - Champot, Haute-Loire, 30 Νοεμβρίου 1994).

Γάλλος συγγραφέας, κινηματογραφιστής και ιδρυτής των κινημάτων «Λεττριστική Διεθνής» («Lettrist International») και «Καταστασιακή Διεθνής» («Situationist International» ή SI) και για ένα μικρό διάστημα μέλος της ομάδας «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» («Socialisme ou Barbarie»), ένα από τα ανατρεπτικότερα πνεύματα του 20ου αιώνα.  

Έμεινε ορφανός από πατέρα πολύ νωρίς και ανατράφηκε από την γιαγιά του σε διάφορες μεσογειακές πόλεις. Γράφτηκε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Παρισίων, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ποίηση, την συγγραφή και τον κινηματογράφο, έχοντας ήδη μία βαθιά καλλιέργεια και άριστη γνώση της γαλλικής λογοτεχνίας και των πολιτικο-κοινωνικών θεωριών του 19ου και 20ου αιώνα.  

Τον Ιούνιο του 1952 ίδρυσε μαζί με τον Gil Joseph Wolman το καλλιτεχνικό κίνημα των «Λεττριστών» («Λεττριστική Διεθνής», «Internationale Lettriste», που στο διάστημα 1952 – 1954 εξέδωσε 14 τεύχη της ομώνυμης επιθεώρησης) μέσα από το οποίο γνώρισε την ρωσοεβραία σύζυγό του Μισέλ Μπερνστάϊν (Michele Bernstein) την οποία νυμφεύθηκε το 1953. 

Στις 22 Ιουνίου 1954 η «Λεττριστική Διεθνής», εξέδωσε προς υποστήριξη των απόψεών της το δελτίο «Potlatsch» (με υπότιτλο «Bulletin d'information du groupe fran?ais de l'Internationale lettriste», 1954 – 1959, 30 συνολικά τεύχη), ονομασμένο έτσι από ένα παλαιό ινδιάνικο έθιμο που ήθελε να καταστρέφονται τα «επικίνδυνα» δώρα ως επίδειξη δύναμης του δωρολήπτη, αλλά και ως συνειδητή άρνηση όλων των υλικών αγαθών. Ως οι καλύτερες στιγμές της αρθρογραφίας του Ντεμπόρ στο «Potlatch» θεωρούνται τα κείμενα «Pourquoi le lettrisme?» (τεύχος 22, 9 Σεπτεμβρίου 1955), «Un pas en arriere» (τεύχος 28, 22 Μαϊου 1957), «Les derniers jours de Pompei» (τεύχος 21, 30 Ιουνίου 1955, με τον Mohamed Dahou) και «Encore un effort si vous voulez etre situationnistes» (τεύχος 29, 5 Νοεμβρίου 1957).  

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΕΑΜ ΕΘΝΙΚΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Σ' όλον τον Ελληνικό Λαό, σ' όλους τους Έλληνες που η καρδιά τους χτυπάει για το ξεσκλάβωμα της Πατρίδας μας.

Έλληνες, Ελληνίδες, Νέα Γενεά.

Από τις 24 Απριλίου, εδώ και πεντέμισυ μήνες, η χώρα μας, ο ένδοξος και ηρωικός λαός μας ζουν σκλάβοι. Οι Γερμανοί και Ιταλοί και οι Βούλγαροι φασίστες καταχτητές ληστεύουν
το βιο μας, ατιμάζουν τις γυναίκες μας και τα κορίτσια μας, δολοφονούν κατά εκατοντάδες τους άντρες.

Η πείνα, η εξαθλίωση, φτάσαν στο απροχώρητο. Δεκάδες χιλιάδες είναι κι όλας οι καινούργιοι φυματικοί. Εκατοντάδες χιλιάδες οι προφυματικοί. Τα παιδιά μας, χλωμά, πεινασμένα, ζητάν το πρωί ψωμί που δεν έχουμε να τους δώσουμε. Με κόπον,
επιστρατεύοντας τις τελευταίες δυνάμεις, σερνόμαστε στους δρόμους, στη δουλειά.

Το ψωμί, το λάδι, τα όσπρια, τα σταφύλια, τα χορταρικά, έχουν εξαφανιστεί. Μήνες οι φτωχοί έχουν να δουν γάλα, αυγό, κρέας, ψάρι. Τριάντα δράμια ψωμί μας έδινε η ψευτοκυβέρνηση των προδοτών λακέδων στην Αθήνα, στον Πειραιά και σε μερικές
άλλες πόλεις. Μα κι αυτό κόβεται. Σ' άλλες πόλεις, βδομάδες τώρα, ούτε κι αυτά τα 30 δράμια δεν δίνουνται. Μονάχα στη μαύρη αγορά, που την έχουν κι αυτή οργανωμένη οι καταχτητές
μας, σε συνεργασία με ωρισμένους προδότες Έλληνες, βρίσκουνται σε τιμές απρόσιτες για το λαό ωρισμένα είδη.

Το ιδρυτικό κείμενο του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ)

1. Από τους αντιπροσώπους των κάτωθι υπογραφομένων κομμάτων ιδρύεται το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπο της Ελλάδας (ΕΑΜ).
Εις το ΕΑΜ γίνεται ισοτίμως δεκτόν και παν άλλο κόμμα ή οργάνωσις που δέχεται τας αρχάς του παρόντος Ιδρυτικού ώς και να εργασθή δια την επιτυχίαν των σκοπών του ΕΑΜ.
Προκειμένου να γίνει δεκτή εις το ΕΑΜ οιαδήποτε οργάνωσις, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή αι αντιλήψεις των σχετικώς με την μελλοντικήν ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του ΕΑΜ που περιλαμβάνονται εις το παρόν Ιδρυτικόν.
2. Σκοπός του Εθνικού Μετώπου είναι:
α) Η απελευθέρωσις του Έθνους μας από τον σημερινόν ξένον ζυγόν και η απόκτησις της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.
β) Ο σχηματισμός προσωρινής κυβερνήσεως του ΕΑΜ αμέσως μετά την εκδίωξιν των ξένων κατακτητών, μοναδικός σκοπός της οποίας θα είναι η προκήρυξις εκλογών δια συντακτικήν
εθνοσυνέλευσιν, με βάσιν την αναλογικήν ίνα ο λαός αποφανθή κυριαρχικώς επί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του.
γ) Η κατοχύρωσις του κυριαρχικού τούτου δικαιώματος του Ελληνικού Λαού, όπως αποφανθή περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του, από πάσαν αντιδραστικήν απόπειραν,
ήτις θα τείνη να επιβάλη εις τον λαόν λύσεις αντιθέτους προς τας επιθυμίας του και η εκμηδένισις δι’ όλων των μέσων του ΕΑΜ και των οργάνων που το αποτελούν, πάσης
τοιαύτης αποπείρας.

Όταν οι Έλληνες αρνήθηκαν να γίνουν δούλοι των Γερμανών

ΜΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟ 1943 ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

Ήταν μία εποχή που η φτώχεια είχε απλωθεί σε όλη την Ελλάδα, και στην Αθήνα ο κόσμος έτρωγε μαζικά στα συσσίτια. Ήταν η εποχή εκείνη που η Ελλάδα κυβερνιόταν από τους Γερμανούς, οι οποίοι αποφάσιζαν και διέταζαν τους υποτακτικούς έλληνες που είχαν διορίσει να εφαρμόζουν μέτρα επαίσχυντα για τον Λαό προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της πολεμικής μηχανής του Εθνικοσοσιαλισμού.

Ο λόγος για την Ελλάδα του 1943. Η Κατοχή έχει στοιχειώσει ολόκληρη την χώρα απ' άκρη σ'άκρη, όμως ο Έλληνας δεν έχει σκύψει το κεφάλι. Ίσα ίσα, άνδρες και γυναίκες έχουν δημιουργήσει μία πανστρατιά ενάντια στον κατακτητή, μία πανστρατιά από εθνική ομοψυχία (προς το παρόν) που είναι...

παράδειγμα για όλους τους υπόδουλους λαούς της Ευρώπης.

Η πολεμική αυτή μηχανή είναι που έχει αρχίσει να δείχνει τα πρώτα σημάδια κόπωσης, με τα εργατικά χέρια να είναι αναγκαία για τους Ναζί του Αδόλφου Χίτλερ προκειμένου να αυξηθεί η παραγωγικότητα όσο ο πόλεμος μπαίνει στην πιο κρίσιμη καμπή του. Έτσι από τα γερμανικά επιτελεία λαμβάνεται μία απόφαση. Αυτή η απόφαση επιβάλλει «Πολιτική Επιστράτευση» στους Έλληνες των πόλεων.